De Witwenclub

Komödie von Ivan Menchell
Niederdeutsch von Hans Timmermann

Dar weern mal dree Ehepaaren, de veel Spaaß tosamen harrn. So sünd se gemeensam op Krüüzfahrten, to Hochtieden un anner Fierlichkeiten föhrt. Nah und nah sünd de Mannslüüd dood bleven. Torüch bleven dree wunnerbare Froonslüüd, de nu gar nich insehn wullen, dat dat nu allens ween schull. Luzie kunn opletzt jümmer noch jedeen Kerl hebben, för Ida langt dat Plätzchenbacken för de Enkel ok nich restlos ut un Doris wöör so gräsig geern mal wedder Cha Cha Cha danzen. Wo goot, dat dat Theo geven deit. De hartensgoode Wittman bringt dat Trio heel düchtig dörnanner. Dor kann de leeve Mildred ok nix an ännern. An‘ n End kriggt em…? Aver dat seht se den sülvst…
In „De Witwenclub“ ward schimpt, weent, lacht, danzt un rümalbert. Mit den Utspruch: „Lachen mit een Truerrand“ is dat anröhrend, nahdenklich, witzig un ünnerhollen Stück op den Punkt brocht.

Regie: Marne Ahrens
Ida: Sibylle Horstmann
Luzie: Kerstin Wulf
Doris: Bettina Liebert
Theo: Andrè Buchholz
Mildred: Beate Hornsmann
Soufflage: Regina Bühring
Inspizienz: Hajo Scharps